2003: I Puritani

rolverdeling - foto's - recensies - inhoud- Bellini

Rolverdeling:

Alex Grigorev - Lord Arturo
Anja van Engeland - Elvira (vervangt Angelina Ruzzafante)
Luuk Tuinder - Lord Walton
Tom Sol - Sir Girorgio
Leo Geers - Sir Riccardo
Femke de Boer - Enrichetta di Franchia
Gerben Bos - Sir Bruno

Foto's (fotograaf: Niels Westra): Anja van Engeland met Tjalling Wijnstra en het podium met solisten, koor en orkest:

Inhoud van de opera

Het stuk speelt in Engeland gedurende de troebele jaren van strijd tussen de protestante puriteinen o.l.v. Oliver Cromwell, en de katholieke Stuarts rond 1640.

Eerste bedrijf

De dag breekt aan. In het kasteel van de puritein Walton staan de soldaten op wacht en delen in het ochtendgebed van de hoofdpersonen Elvira, Arturo, Riccardo en Giorgio. Er wordt een vrolijk koorlied aangeheven dat oproept tot de festiviteiten rond het aanstaande huwelijk van Elvira. Elvira verkeert in de overtuiging dat zij met Riccardo moet trouwen, maar krijgt te horen dat zij toch toestemming heeft om met Arturo, haar grote liefde, te trouwen. Op het moment dat men de komst van de held Arturo aangekondigt, raakt het hele kasteel in een vreugdevolle roes.
Een politieke ondertoon klinkt echter steeds luider. Er is een gevangene aanwezig, Enrichetta, die men als Stuartaanhangster door het Anglicaanse parlement ter dood zal veroordelen. Arturo, ook een Stuartsaanhanger, voelt zich verplicht haar te helpen. Als iedereen vertrokken is, maakt zij zich aan hem bekend als de koningin, waarop zijn besluit vaststaat.
Op dat moment verschijnt Elvira met haar gevolg, terwijl ze een witte sluier in handen heeft. Schertsend zet ze die bij Enrichetta op, die hem ophoudt, als Elvira vertrekt. Dit is het moment waarop Arturo gewacht heeft: hij zal Enrichetta vermomd als zijn bruid uit het kasteel smokkelen! Riccardo betrapt hen en wil een duel om het bruidje aangaan. Hij merkt dat het niet Elvira, maar Enrichetta is en laat beiden opgelucht vertrekken, in de hoop zo van zijn rivaal bevrijd te zijn. Elvira vangt een laatste glimp op van het vluchtende paar, waarna zij volledig instort. Tot ontsteltenis van de aanwezigen wordt zij waanzinnig. Men vervloekt Arturo.

Tweede bedrijf

(drie maanden later)
Giorgio vertelt het koor over de toestand van Elvira: zij ijlt aldoor en wil dood. Arturo is wegens hoogverraad door het parlement ter dood veroordeeld. Iedereen zweert wraak te nemen. In een trieste scène verschijnt Elvira zelf; zij wil nog steeds Arturo als man of anders sterven.
Dan komt Arturo aanrennen: hij is aan de bewakers ontsnapt en verstopt zich onder het raam van Elvira. Zij herkent Arturo aan het lied dat hij zingt. De twijfels en misverstanden worden uit de weg geruimd en alles lijkt in orde te komen.
Helaas ontdekt men Arturo. Hij roept wraakzucht op bij een deel van de mensen, terwijl anderen medelijden tonen met Elvira. Als Elvira zich aan Arturo vastklampt en met hem wil sterven, dreigt de zaak geheel fout te lopen........

Bellini: wenen, huiveren en zingend sterven

"Laat dit voor eeuwig in je hersenen gegrift staan: Opera moet het publiek doen wenen, huiveren en zingend sterven!" Dit schrijft Vincenzo Bellini (1801- 1835) aan zijn librettist graaf Carlo Pepoli, met wie hij in 1834 werkt aan I Puritani.
Vincenzo Bellini werd 3 november 1801geboren in Catania op Sicilië. Hij begon zijn muzikale studie aanvankelijk binnen het gezin. Zijn talent erfde hij van zijn opa Don Vincenzo Tobia Bellini, die Maestro di Cappella was. Zijn vader Rosario was, behalve maestro di cappella, muziekleraar, organist en componist. Als kind ging Vincenzo met opa mee als hij in kerken speelde en in de salons van aristocratische families. In 1819 kreeg Vincenzo een studiebeurs om zijn studie te vervolgen. Hij verhuisde naar Napoli, waar hij bij het Reale Collegio di Musica S. Sebastiano ging studeren.
De Napolitaanse opvoering van Semiramide in 1824 van Rossini maakte op Bellini grote indruk. Zelf had hij veel succes met zijn eerste opera, Adelson e Salvini, die hij op 24 jarige leeftijd schreef. Later werkte hij samen met de librettist Felice Romani, die meer dan honderd libretto's schreef. Deze samenwerking was voor beide zeer succesvol en resulteerde in: La Straniera in 1829, I Capuleti e i Montecchi in 1830, La Sonnambula in 1831 en Norma in 1831.

Parijs

Bellini vertrok in 1834 uit Italië, reisde eerst naar Londen en vestigde zich vervolgens in Parijs. Hij was plezierig in de omgang, beschaafd, geraffineerd en zeer door vrouwen geliefd; een graag geziene gast in de salons van de liberaal- progressieve elite. Hier werkte hij aan I Puritani. Samen met graaf Carlo Pepoli herkneedde hij het verhaal over de Engelse burgeroorlog van Walter Scott tot een liefdesdrama van de edele held Arturo en de schuldeloze heldin Elvira. Hij is de eerste componist die het koor een dramatisch belangrijke rol geeft, zowel in grote koorpartijen als in de vervlechting met aria's en duetten. Met I Puritani oogstte hij zijn laatste, en misschien ook zijn grootste succes. Enkele maanden na de première overleed de componist door een ziekte aan zijn ingewanden op 23 september 1835, slechts 34 jaar oud.

Recensies